Αλίχνιστες και ακατέργαστες σκέψεις

Οι μέρες που περνούν είναι μικρές, παράξενες και άδειες. Ο χρόνος ύπουλος και αλήτης επιταχύνει με θράσος τους παλμούς της μηχανής του, και η ζωή κυλά σαν θολό ποτάμι, ή σαν ανεμοστρόβιλος, ανάμεσα σε παραμορφωμένα και εικονικά τοπία, ανάμεσα σε τοπία έγκλειστα, διεφθαρμένα και εφήμερα.
Δεν είμαι συγγραφέας, ούτε ποιητής, ούτε οραματιστής, ούτε αναμάρτητος κριτής του σάπιου συστήματος. Έχω αδειάσει από ιδέες, εικόνες, λέξεις, γράμματα.. Αδυνατώ να φέρω τη λογική στα μέτρα της φαντασίας. Ανασέρνω με τη βουρλιά από το σκοτεινό πηγάδι του νου τις ιδέες και τα γερασμένα οράματα.
Οι καρποί της σκέψης μου, σωρός αλίχνιστος, ακοσκίνιστος και ακατέργαστος, στο αλλοπρόσαλλο αλώνι του μυαλού. Ανακατεμένα άχυρα, κοντύλια και άχρηστα ζιζάνια, με τους σκόρπιους σπόρους της αλήθειας και της λογικής. Γλυκόπικρες αναμνήσεις και αμαρτωλά γεννήματα, βελούδινων ονείρων της καρδιάς, σε μια αέναη πάλη με τη καταθλιπτική θολούρα της πραγματικότητας κάνουν θρύψαλα τη λογική και την αγνότητα των συναισθημάτων.
Όμως είναι αλήθεια, πως έχει μια παράξενη γοητεία τελικά, να διατυπώνεις δημόσια τις λύπες, τις σκοτούρες, τις σκέψεις έστω και αλίχνιστες, και τους συλλογισμούς έστω και μουχλιασμένους, που φυτρώνουν στα άγονα χωράφια του μυαλού. Είναι σαν τη γοητεία που έχουν τα αγριολούλουδα που φυτρώνουν και ανθούνε στα άγονα κι ερημικά εδάφη στα Αστερούσια βουνά. Όποιος έχει το κουράγιο, ας λιχνίσει με το δικό του θρινάκι, το αλίχνιστο λαμί των γραφτών μου και ας κοσκινίσει όσο θέλει με το κόσκινο της δικής του ηθικής, τα όποια μουζούρια του καρπού, της δικής μου ταπεινής λογικής.
Οι πολιτικές κοσμοθεωρίες μπαγιάτεψαν, η άμιλλα των ιδεών εξισώνεται με την άμιλλα της διαφθοράς, η πολιτική ευθύνη φυλακίζεται στα μπουντρούμια της παγκοσμιοποιημένης υλιστικής αντίληψης των νταβατζήδων κάθε εξουσίας και η πάλη των τάξεων ξεθώριασε στα ρινγκ και στις παλαίστρες της διεθνούς υποκρισίας και της άνομης οικονομικής συναλλαγής. Λάδωμα, λοβιτούρες, δωροδοκίες και δωροληψίες, κομπίνες, ρουσφέτια, φοροκλέπτες και φορομπήχτες, κλέφτες και αστυνόμοι, φτώχια, δυστυχία, κακομοιριά, μιζέρια, απληστία και μαύρο χρήμα, ανάξιοι και θεσιθήρες διαχειριστές της δημόσιας διοίκησης και της δημόσιας περιουσίας. Ο χορός της ρεμούλας και της ασυδοσίας καλά κρατεί, στην ίδια πίστα οι αμαρτωλοί με τους αναμάρτητους, και στις κερκίδες του δημοσίου σταδίου επικρατεί ένοχη ανοχή, λούφα και παραλλαγή.
Η γρίπη των χοίρων ή των πτηνών ή των αμνών ή των ίππων ή τέλος πάντων οποιουδήποτε εκπροσώπου της πανίδας, ήρθε στην ώρα της, με πολλή δόση τρομολαγνείας και παραπλάνησης, για να χάψουμε πρώτα το χάπι του αποπροσανατολισμού και ύστερα να στηθούμε στην ουρά να μπολιαστούμε στο γυμνό μπράτσο και στο κενό του μυαλού.
Οι κοινωνικές δυνάμεις διχασμένες, υψώνουν υποκριτικά τα πολύχρωμα λάβαρα της πολύμορφης υποταγής, κομματικής ή «δήθεν» ταξικής, και μετά λουφάζουν στη απόλυτη νιρβάνα της πολιτικής αφασίας.
Νικ Παπ